Protokolli i heq fjalën Topit, Presidenti: Pse nuk shkova në Lezhë

Prapaskenat e ceremonisë në Lezhë. Protokolli njoftoi Topin 1 orë para se të nisej.
Topi: Akt përjashtues dhe sjellje e padenjë zyrtare.
Besëlidhja e Lezhës, vendi ku 568 vjet më parë u bë bashkimi i shqiptarëve nën udhëheqjen e Skënde-rbeut, nuk rezultoi i tillë dje për klasën politike. Konflikti mes maxhorancës dhe Presidentit Topi u reflektua në ceremoninë e zhvilluar për nder të kësaj feste. Gjithçka erdhi pasi protokolli i shtetit ndryshoi, sipas Presidencës, në minutën e fundit, organizimin e ceremonisë, ku kreut të shtetit iu hoq fjala e parashikuar për ta mbajtur para qytetarëve lezhjanë. Nga ana tjetër, kryetari i Bashkisë së Lezhës, Viktor Tusha, deklaroi se Presidenti nuk e konfirmoi pjesëmarrjen e tij në këtë aktivitet.
Ceremonia
Rreth tri javë më parë, Bashkia e Lezhës shpërndau një ftesë për ceremoninë që do të mbahej dje në këtë qytet. Ftesa mbërriti edhe në zyrën e kreut të shtetit. Burime nga Presidenca bëjnë të ditur se ftesa erdhi zyrtarisht edhe nga Protokolli i Shtetit, institucioni që merret me organizimin e ceremonive në rastet kur në to marrin pjesë drejtuesit e vendit. Në axhendë ishte parashikuar në detaje gjithçka që do të ndodhte gjatë ditës së djeshme, që nga pritja e personaliteteve në hollin qendror të Bashkisë, deri te koncerti që do të zhvillohej së bashku dhe me emrat e artistëve. Aty ishte përcaktuar se pas fjalës së kryetarit të Bashkisë së Lezhës do të përshëndeste Presidenti Topi. “Presidenti i Republikës, Prof. Dr. Bamir Topi, ka marrë ftesën zyrtare nga Bashkia Lezhë për të marrë pjesë në ceremonitë zyrtare në përkujtim të 568-vjetorit të Kuvendit të Lezhës. Në përputhje me legjislacionin, praktikat dhe rregullat protokollare të shtetit shqiptar, më datë 1 mars 2012, Presidenti i ka konfirmuar pjesëmarrjen e tij dhe fjalën përshëndetëse Drejtorisë së Protokollit të Shtetit, e cila gjithashtu është shprehur dakord me këtë praktikë”, thuhet në sqarimin e Presidencës. Por, gjithçka ndryshoi dje në mëngjes. Rreth 60 minuta përpara se të fillonte ceremonia dhe teksa kreu i shtetit po nisej për në Lezhë, ku ishte planifikuar të mbante një fjalim pas fjalës së kryetarit të Bashkisë, drejtori i Protokollit të Shtetit, Ermal Dredha, ka kontaktuar me shefin e kabinetit të Presidentit, Dashamir Xhaxhiu, ku e ka vënë në dijeni për ndryshimin e axhendës. Aty thuhej se pasi të përfundojë fjalën e tij, kryetari i Bashkisë së Lezhës do të ftojë të mbajë një fjalë Kryeministrin Berisha. “Në prag të ceremonisë, më datë 2 mars 2012, kabineti i Presidentit të Republikës ka marrë një njoftim të dytë nga Protokolli i Shtetit, sipas të cilit, Presidentit i mohohet e drejta e fjalës dhe e përshëndetjes në këtë ceremoni. Duke e konsideruar këtë akt përjashtues, si sjellje të padenjë zyrtare, si shkelje flagrante e normave të Protokollit të Shtetit, si mungesë respekti për institucionet e shtetit, për qytetarët e Lezhës dhe për ngjarjen historike të cilën përkujtojmë sot, Presidenti nuk mund të bëhej pjesë formale e prezencës në këtë ceremoni”, thuhet më tej në sqarimin e Presidencës. Në këto kushte, kreu i shtetit zgjodhi që mesazhin që do ta lexonte në Lezhë, ta lexonte para mediave në zyrën e tij në Presidencë.

“Incidenti i Lezhës, një turp”

Besnik Mustafaj

Ish-ministri i Jashtëm i kërkon Kryeministrit të shkarkojë kreun e Bashkisë së Lezhës.
Mustafaj: Presidentit s’mund t’i hiqet e drejta e fjalës.
Ish-ministri i Jashtëm dhe deputet i Partisë Demokratike, Besnik Mustafaj, e cilëson si të turpshme atë që ndodhi dy ditë më parë në Lezhë, ku kreu i shtetit nuk mori pjesë në 568-vjetorin e Besëlidhjes së Lezhës për shkak se i ishte hequr fjala nga Protokolli i Shtetit. Në një mesazh të lënë në faqen e tij në rrjetin social “Facebook”, ish-kryediplomati shqiptar dhe një nga njerëzit më të afërt të Kryeministrit Sali Berisha, shprehet se kreu i shtetit është i vetmi që mund të vendosë vetë se ku do të flasë dhe kur. “Unë isha në fshat dhe atje nuk kam internet. Por mora vesh turpin që kishte ndodhur sot në Lezhë dhe nuk mund të rrija më në strofkën time. Pavarësisht nga kompetencat, me Kushtetutë dhe me moral, Presidenti është kryetar i shtetit tonë. Vetëm atij nuk mund t’i hiqet e drejta e fjalës. Ai është i vetmi me tagrin e plotë ta caktojë vetë kur dhe ku dëshiron të flasë. Të gjithë të tjerët vijnë pas tij”, shprehet Mustafaj. Madje ai i sugjeron kreut të qeverisë të shkarkojë kryetarin e Bashkisë së Lezhës, Viktor Tusha, për atë që ndodhi, nëse nuk e ka urdhëruar vetë. “Kryeministri ynë duhet ta shkarkojë kryetarin e Bashkisë së Lezhës në qoftë se nuk është vetë pas tij”, shprehet më tej Mustafaj.
Dy ditë më parë, Presidenca akuzoi Protokollin e Shtetit se kishte ndryshuar në momentin e fundit axhendën e ceremonisë festive në Lezhë, duke i hequr kreut të shtetit fjalën dhe duke e zëvendësuar me fjalimin që do të mbante Kryeministri. “Në prag të ceremonisë, më datë 2 mars 2012, kabineti i Presidentit të Republikës ka marrë një njoftim të dytë nga Protokolli i Shtetit, sipas të cilit, Presidentit i mohohet e drejta e fjalës dhe e përshëndetjes në këtë ceremoni. Duke e konsideruar këtë akt përjashtues, si sjellje të padenjë zyrtare, si shkelje flagrante e normave të Protokollit të Shtetit, si mungesë respekti për institucionet e shtetit, për qytetarët e Lezhës dhe për ngjarjen historike të cilën përkujtojmë sot, Presidenti nuk mund të bëhej pjesë formale e prezencës në këtë ceremoni”, thuhej në sqarimin e Presidencës. Gjatë ceremonisë në Lezhë, në përfundim të fjalës së mbajtur nga kryetari i Bashkisë, Viktor Tusha, në podium është ngjitur Kryeministri Berisha.
Oketa
Ish-ministri dhe zv.kryeministri i PD-së, Gazmend Oketa, deklaroi pak ditë më parë largimin zyrtar nga Grupi demokrat. Ai u shpreh se kishte disa muaj që nuk shkonte në mbledhjet e Grupit, të cilat ishin kthyer si mbledhjet e Byrosë Politike përpara viteve ‘90. Oketa tha se do të jetë pjesë e partisë së re që do të krijohet gjatë këtij muaji, drejtimin e së cilës do ta marrë Presidenti Topi pasi të përfundojë mandatin.

Embrioni i partisë së Topit dhe dimri i fundit i Berishës

Editorial/ Lindja e partisë së Topit, në oqeanin e trazuar të politikës së sotme, paralajmëroi menjëherë opinionin publik, për shfaqjen e një ajzbergu që do të rrëzojë sundimin e Berishës, brenda kupolës së djathtë, ku shumica janë ish komunistë dhe bij të ish -nomenklaturës së majtë. Figurat e publikuara deri tani në vigjiljen e partisë, “Shqipëria e re”, që përbëjnë pjesën e dukshme, nuk janë veçse një e katërta e ajsbergut, ku tre të katërtat gjenden ende në grupin parlamentar të Partisë Demokratike. Këtë e ka pohuar shpesh, Biberaj, Mustafaj dhe Oketa, i cili në intervistën e fundit tha, se:

“Unë nuk jam vetëm, por edhe sikur të jem vetëm, unë do u qëndroj parimeve të mia”. Oketa tha gjithashtu se, “në vitin 2013, klasa e vjetër politike do marrë një leksion të mirë. Lindja e kësaj partie do të shënojë humbjen e mazhorancës së PD-së, ku sundimi i së cilës ka shtuar varfërinë, papunësinë, korrupsionin, nepotizmin, presionin ndaj drejtësisë dhe humbjen e shpresës. Në këto rrethana  kryeministri i vendit, Sali Berisha, ka vetëm një alternativë shpëtuese, duke pranuar bashkëpunimin e forcave politike dhe zgjedhjen e presidentit me konsensus të plotë, e cila do t’i hap rrugën një largimi të tij pa zhurmë. Por në konferencën e djeshme për shtyp Berisha ka treguar se do të vazhdojë në qorrsokakun e nisur duke mos pranuar komardaren e konsensusit, që do t’i garantojë atij ikjen e butë. Ai tregoi se nuk heq dorë nga synimi për të kapur të gjitha institucionet e pavarura, duke përfshirë sidomos ata të drejtësisë, prokurorisë, SHISH-it, etj. Duke reaguar në lidhje me largimin e deputetit Gazmend Oketa nga grupi i Partisë Demokratike. Berisha është shprehur se “Oketa hyri si brez i ri dhe u largua si Namik Dokle”. Ndërsa për Besnik Mustafajn, Berisha tha se “ai është shkrimtar dhe ka perceptimin e tij për realitetin”. Më tej, në lidhje me presidentin e ri Berisha është shprehur: “Presidentin do ta zgjedhim sipas Kushtetutës me qëllim që të ndalohet kriza institucionale". Kjo tregoi edhe njëherë se Berisha nuk do ta njohë konsensusin, por ai aktualisht nuk njeh as balancën e forcave brenda parlamentit. Megjithëse, ambasadori amerikan ka folur disa herë në mënyrë të hapur për domosdoshmërinë e konsensusit, përsëri Berisha po përsërit kokëfortësinë e vitit 1996, kur për defektet e tij, pagoi e gjithë shoqëria shqiptare. Sepse aktualisht, deputetët e Kuvendit e kanë mjaft të qartë përmbajtjen e platformës së SHBA-së për shpëtimin e vendit tonë nga kriza politike, ku ka ngecur aktualisht. Prandaj, shumica e deputetëve do të votojnë konsensusin dhe jo aventurën berishiane. Sepse ata vetë mund të djegin perspektivën e vendit, por edhe karrierën e tyre, duke u bërë shërbëtorë të urdhrave të kupolës blu. Një fat i tillë u projektua për kreun e LSI-së Ilir Metën i cili iu kundërvu ambasadorit Uidhers, me një letër të drejtuar sekretares së shtetit amerikan, zonjës Klinton. Por përgjigja e saj, i tregoi Metës se çfarë ndodh kur justifikimi kërkon të mbulojë korrupsionin. Politikanët shqiptarë që kanë gëlltitur nga një lugë çorbë të prishur, nuk shpëtojnë dot nga vesi i tyre i abuzimeve dhe për këtë duhet të përgjigjen. Kjo përgjigje ndaj Metës ishte edhe një mesazh për të tjerët, duke u thënë atyre se deputetët që mund të votojnë kundër mesazhit të SHBA-së, për konsensusin, mund të përfundojnë si Meta. Shembulli më i qartë i viktimizimit të deputetëve nga Berisha është Blerim Çela, të cilit iu ngarkua detyra nga kupola blu, të akuzonte SHBA-në për krizën e vitit 1997. Dhe pas kësaj deklarate të padrejtë, Çela u nxor nga politika nga vetë Berisha. Në këtë mënyrë numrat e kartonave për presidentin po numërohen pasaktësisht nga kryeministri shqiptar, i cili shpreson tek ‘blerjet” e deputetëve të opozitës. I zhytur në tensionin e ndeshjes politike, Berisha është hedhur në sulm për të siguruar në Kuvend, “myshterinj” të cilët do t’i japin votën në këmbim të “gjobës”. Por ky sulm edhe sikur t’i garantojë fitoren Berishës, në thelb është një autogol për atë vetë dhe për mazhorancën e tij, e cila aktualisht është kthyer në minorancë të dukshme. Dalja e partisë së Topit që parathotë prologun e perëndimit të sundimit të Berishës, është kapaku që do t’i vihet historive të korrupsionit blu dhe ndofta rifillimi i hetimeve për 21 janarin, Gërdecin, aferat e rrugës Durrës- Kukës, apo për pronat e Fazlliçit dhe hidrocentralet e deputetëve demokratë. Ilir Bushi

Fatos Nano: Si dola nga burgu më 13 Mars 1997

inShare

Mbas 40 orë revolte të burgut të Tiranës, njoftimi më i fundit i konfirmuar edhe nga vizita e Ngjelës me drejtuesit e protestës të burgut, ishte që në orën 4 pasdite, do të dëgjoni një lajm të TVSH, për amnistinë që kërkoni. Nuk u pritën lajmet dhe në 4 pa 5 filloi dalja jashtë e të burgosurve. Nën vëmendjen e Bedri Çokut, zëvendësdrejtorit të përgjithshëm të burgjeve, që nisi evakuimin e të burgosurve, dhe drejtorit të burgut 313, një djalë nga Laçi i jashtëzakonshëm për karakter dhe trimëri, u la të rrjedhin jashtë rreth 600 vetë. Unë vendosa të mos e kapërcej pragun mes burgut të brendshëm dhe oborrit. Pasi kishte rreth gjysmë ore që kishte dalë turma dhe nuk kishte më zhurmë nëpër korridore, në rrugë dëgjoheshin të shtëna, dëgjoj disa hapa që afroheshin në korridor. Kishte disa djem që kishin qenë dhe mbetën badigardët e mi edhe më vonë. Djem trima, që ishin gjatë gjithë 40 orëve në kontakt për të kuptuar isha gjallë apo jo, që prisnin jashtë se nuk hynin dot brenda. Dëgjoj hapa që po afroheshin në qeli. Ishim unë dhe Ramiz Alia dhe nja 2-3 vajza të piramidave, ishim nja 7-8 veta, u shfaq një treshe. Një civil dhe dy me uniformë. Ishte drejtori i burgut, shefi i sigurimit të brendshëm dhe drejtori i policisë së burgut. Na pyetën, çfarë bëni ju këtu? I them unë jam Fatos Nano, ju kush jeni? A, më falni, tha drejtori, të prezantohemi! Dhe u prezantuan. I thashë: " Më lejoni t'ju them që unë jam këtu, jo për fajin tuaj. Kam një dënim nga gjykata, me të drejtë apo jo është çështje tjetër, por po e kalova pragun e qelisë, unë shkel ligjin. Pyetja ime është ku mund t'i kaloj unë 16 muajt e fundit e mbetur nga dënimi për të cilat më ka dënuar gjykata? Ai shtangu dhe me tha: "Të kuptova, mund të prisni disa minuta?" U vonua disa minuta dhe kur dolëm, e kuptova se çfarë donte të bënte. Kishte rreshtuar të gjitha rojet, për të shmangur veprime të pa kontrolluara, me armët në këmbë të vëna me siguresë dhe kthehet tek qelia më fut krahun dhe më thotë a mund të më ndiqni? Dalim nga shkallët, dhe në oborr mora vesh pse më futi krahun drejtori, se rrëzohesha nga gëzhojat e shumta. Pavarësisht nga nevoja për të parë se ku hidhja këmbët, përshëndeta shumë nga gardianët që më buzëqeshnin dhe m'u duk vetja sikur unë, i burgosuri i famshëm, po kaloja rojen e nderit të gardianëve.

Si e çoi Berisha Shqipërinë drejt marsit të tmerrshëm të vitit 1997

Shkaku i dukshëm i shkatërrimeve të vitit 1997, ishte mashtrimi që iu bë njerëzve të thjeshtë nëpërmjet firmave piramidale, por thelbi i pakënaqësisë kishte nisur më parë nga barbaria e regjimit të Berishës, i cili montoi sistemin e goditjes me levë pas koke, të intelektualëve të thjeshtë, apo të politikanëve. Por sidomos, fyerja e rëndë që iu bë njerëzve të thjeshtë, nga montimi i klikës së dhunës, prej injorantëve të cilët kishin ardhur në pushtet, si përfaqësues të sistemit të demokracisë së re, duke shkaktuar kështu një zhgënjim tepër të madh. Mjafton të përmendim rrahjen e Teodor Kekos, Edi Ramës, Ndre Legisit, Neritan Cekës, Preç Zogajt, etj, pa llogaritur këtu rrahjet në protesta të Servet Pëllumbit, apo plot politikanëve të tjerë. Sidomos goditjet ndaj njerëzve të thjeshtë, dhe marrjen e tyre peng me anë të makinave pa targa. Thjesht, sistemi ishte bërë i përbindshëm deri në neveri, por deri atëhere, njerëzit mbaheshin optimistë për shkak të faturave të parave, që merrnin në firmat piramidale. Kjo paralizoi punën dhe frymëzoi parazitizmin. Rrëzimi i firmave solli edhe zhgënjimin më të madh në historinë e 7 viteve të pluralizmit, i cili deri atëhere i kishte shkërmoqur krejtësisht shpresat e idealistëve për të ndërtuar një shoqëri demokratike. Kjo vinte nga shkaku se Berisha kishte mbledhur rreth vetes një tufë militantësh që i serviloseshin dita ditës, të cilët nuk gëzonin as minimumin e respektit tek njerëzit e thjeshtë. Kishte mes tyre njerëz të afërt të Berishës, ose të panjohur më parë prej tij, militantë të pashkolluar, që drejtonin policinë, duke përdorur kurdoherë dhunën dhe shkopinjtë e gomës dhe duke shpërdoruar të drejtat e postit që mbanin. Kishte gjithashtu, lloj-lloj budallenjsh që hiqeshin sikur merrnin vesh nga ekonomia, por që i lanë firmat piramidale të lulëzonin nën hundën e tyre. Kishte shkrimtarë mediokër që pasi i kishin thurur lavde komunizmit, tani po lëpinin pështymat e tyre dhe betoheshin për demokracinë, kishte spiunë të vjetër e të rinj, me lloj-lloj pseudonimesh, që e informonin besnikërisht Berishën, për çdo lëvizje të kundërshtarëve apo edhe të miqve të tij, kishte gazetarë të njohur për servilizmin e tyre edhe në komunizëm, por kishte edhe lloj-lloj pykash, që ai i kishte bërë ministra apo zëvendësministra, për shkak të padinjitetit të tyre, të cilët i lëvizte, si kukullat me tela. Natyrisht, kishte edhe shumë njerëz me vlera të spikatura, fjala e të cilëve dëgjohej gjithmonë e më pak në zhurmën e korit të servilëve.

1 marsi i vitit 1997
Situata ishte rënduar së tepërmi, në fundin e shkurtit të vitit 1997. Pas shpërbërjes de fakto së pushtetit, hapjes së depove të municionit dhe rrezikut të një lufte civile, Berisha rrëzoi qeverinë e tij dhe i kërkoi ish kryeministrit Aleksandër Meksi, dorëheqjen. Ky i fundit kishte kërkuar pak ditë më parë, vendosjen e gjendjes së jashtëzakonshme, por edhe dorëheqja e qeverisë nuk ndikoi për qetësimin e gjendjes. Dukej se nofullat e pushtetit e kishin shkërmoqur në mënyrë të përbindshme mirëbesimin e shoqërisë shqiptare dhe fill pas zhgënjimit, erdhi rebelimi. Ndërkaq, Berisha shpalli gjendjen e jashtëzakonshme dhe në komandimin e situatës u vu shefi i SHIK-ut Bashkim Gazidede. Ndërsa dy ditë më vonë pikërisht, më 3 Mars Sali Berisha i acaroi përsëri shqiptarët duke u rizgjedhur si president, në Parlament, me 113, vota pro, 4 abstenim dhe 1 kundër. Ndërkaq zyrtarët e shtetit nisën të ikin nga Shqipëria. Disa kishin mbledhur ndonjë tufë dollarësh, për shkak të resurseve që u kish dhënë detyra. Ndërsa, një pjesë prej tyre kishin siguruar bursa jashtë shtetit, për fëmijët e tyre. Sapo liroheshin nga detyra, shumica e tyre ia mbathnin. Madje një pjesë e zyrtarëve të lartë nuk pritën që t’i dorëzonin as çelësat, zëvendësuesve apo e pasardhësve, por ia mbathën që në 2 mars, duke lënë detyrën përgjysëm. Në ato ditë nuk ishte aspak i çuditshëm fenomeni, ku shefat e qeverisë niseshin me shërbime në mëngjes, në një qytet tjetër dhe përfundonin si refugjatë jashtë shtetit. Pak ditë më pas iku ish ministri i Mbrojtjes Safet Zhulali, me një anije peshkimi, duke zënë vend fillimisht, në qytetin e San Benedetos, tek familja e një të njohuri të tyre. Por lajmi erdhi, sikur Zhulali kishte ikur drejt Amerikës. Në fakt, ishte një lajm i rremë që e kishte përhapur vetë Zhulali, ose miqtë e tij,  për të mos i gjetur adresën e saktë të vendqëndrimit. Ndërkohë, që dy fëmijët e Berishës, Shkëlzeni dhe Argita shkuan në Itali, Ferdinand Xhaferri iku në Maqedoni, me bashkëshorten, zv-kryeministri Vrioni shkoi drejt Francës, por përfundoi në një shtet tjetër, ndërkohë që rreth 70 për qind e zyrtarëve që trembeshin prej besnikërisë dhe servilizmit të tyre ndaj pushtetit, ia mbathën me rrugë e mënyra të ndryshme. Pati edhe shumë arratisje të zëvendësministrave drejt Greqisë e Turqisë. Disa javë më vonë, vetë Bashkim Gazidede u arratis duke u vendosur në Turqi. Po kështu edhe drejtuesit e lartë të Policisë dhe SHIK-ut, të cilët u shpërndanë drejt Anglisë me pasaporta kosovare dhe emra të rremë, por disa shkuan edhe në vendet arabe. Ato ditë u fol disa herë edhe për arratisjen e Berishës. Në një farë mënyre “Rogneri” dhe lokalet e tjera, ku haheshin darka të kushtueshme nga ish-ministrat, tani u zbrazën fare. Ata që ndjeheshin fajtorë të gjendjes së krijuar, ose ata që kishin frikë nga perceptimi i protestuesve, se mos rastësisht cilësoheshin si shakatarë të situatës, ikën më shpejt se të tjerët. Në ato ditë nuk ishte fare çudi që në një rrugë të Parisit, Athinës, apo Romës të shihje ish zyrtarët e lartë të nomenklaturës së Berishës, të cilët të gjithë pa përjashtim shanin ish presidentin e tyre. Një paburrëri e pritshme prej tyre. Bënin atë gjë që nuk kishin guxuar ta bënin ndonjëherë më parë. Por pjesa më e madhe fshiheshin nën pasaporta të rreme dhe nën emra false. Pikërisht ato ditë, zëvendëskryeministri Tritan Shehu doli e hyri disa herë në doganat kufitare, gjë që shkaktoi çudinë e të gjithëve. Sepse dilte pa badigardë dhe pa kostum, apo kollaro. Por më vonë, gjendja u sqarua dhe personi u kap nga policia e huaj. Ishte pikërisht, një njeri tjetër, i afërt i Tritan Shehut, i cili i kishte vjedhur pasaportën ish ministrit të Jashtëm duke udhëtarë me pasaportën e tij diplomatike. Po ato ditë shumë fshatarë, me opinga apo me triko leshi, ose të veshur me kanotiere, por edhe shumë hajdutë e kriminelë mbërrinin në vendet e huaja, me statusin e diplomatit. Sepse Ministria e Jashtme i kishte pajisur me pasaporta diplomatike, kundrejt ryshfeteve. Ndërsa Shqipëria vazhdonte të digjej.

Vijnë ndërkombëtarët
Gjatë kësaj periudhe të zymtë, Parlamenti shqiptar i ngjante një çmendine, ku një pjesë e madhe e deputetëve flisnin përçart. Shumica e tyre, donin t’ua faturonin krizën të huajve, ku natyrisht ekzistonte një dyshim për qarqet greke. Por deputeti Blerim Çela në një prej këtyre mbrëmjeve të çmendura, iu vërsul SHBA, duke i kërkuar fajtorët, pikërisht, në vendin më të madh të demokracisë botërore, i cili na kishte ndihmuar mjaft, në instalimin e demokracisë sonë të brishtë. Ndërkaq, ikjet e politikanëve vazhdonin. Madje një pjesë e vogël e tyre nuk u kthyen kurrë, por emrat e tyre përbënin një anonimat për politikën shqiptare. Në thelb, ata nuk kishin qenë kurrë deputetë të Shqipërisë, por Berisha i kishte inkurajuar ta ndiqnin pas në politikë dhe i kishte ngritur në detyrë ditë pas dite. Shumë prej këtyre deputetëve në ato ditë ngjanin si hunjtë e gardheve, që Berisha i kishte shkulur nga gardhet private dhe i kishte ngulur në karriget e Parlamentit, duke i dhënë emrin e deputetit. Më 5 Mars, ish-kancelari austriak Franc Vranicki bëri një deklaratë për kryesimin e delegacionin në Shqipëri. Ndërkombëtarët bën gjithashtu presioni të shumta për ndërprerjen e ndihmave, nëse nuk zbatoheshin kushtet e reja. Por vetë Berisha mezi priste të “pushtohej” prej forcave shumëkombëshe. Ky ishte shpëtimi i vetëm për situatën e krijuar. Ndërsa SHBA bëri një mesazh për qetësimin e situatës. Kështu në 6 mars Berisha bëri një marrëveshje me partitë politike për qeveri të Pajtimit Kombëtar. Në këtë tryezë nuk mungoi asnjeri prej krerëve të partive, përveç Fatos Nanos, i cili gjendej në burgun e Bënçës. Më 6 mars iku gazetarja Vjollca Vokshi, ndërkohë që kish ikur edhe Reis Çiço dhe një gazetar i BBC. Kishin ikur edhe dhjetra gazetarë të tjerë të RD-së, apo Albania-s, por edhe të gazetave të tjera. Ndërsa katër gazetarë ishin rrahur dhunshëm, ku njeri prej tyre vuan edhe sot pasojat e atij tmerri. Gabimisht, ata që iknin, cilësoheshin si pjesë e fajit të pushtetit për shkak të propagandës mbështetëse ndaj Berishës. Më 8 mars, Vranicki u takua me të gjitha palët. Kishin mbërritur prej disa ditësh të ashtuquajturit, "Vullnetarë të Korpusit të Paqes

Qeveria e Pajtimit Kombëtar
Në takimin përkatës për emrin e kryeministrit të qeverisë së Pajtimit Kombëtar, nuk mori pjesë Fatos Nano, i cili shijonte akoma shijen e hidhur të racionit të supës së burgut të Bënçës. Namik Dokle, propozoi për kryeministër Pandeli Majkon, që ishte i pranishëm. Por Berisha i tha: “Ti s’mund të jesh. Ti e di që unë i di disa gjëra për ty”. Gjithashtu në këtë takim Berisha kundërshtoi edhe emrin e kryetarit të PS të Vlorës, deputetin Elmazi, të cilin Berisha nuk e pranoi duke thënë se, “ai drejtonte rebelët, që dogjën bashkinë”. Emri i tretë ishte ai i Bashkim Finos, kryebashkiakut të Gjirokastrës, të cilin Berisha e pranoi. Dokle e mori menjëherë në telefon Finon, duke i dhënë lajmin e papritur: “Eja në Tiranë se të kemi bërë kryeministër. Po të dërgojmë helikopterin”. Ndërkaq, Spartak Ngjela u zgjodh ministër i Drejtësisë. Lajmi erdhi si “bombë”, sidomos për policët, të cilët tre ditë më parë e kishin arrestuar atë duke e izoluar në komisariat. Por keqkuptimi u zgjidh shpejt, sepse atë e kishin ngatërruar me disa dasmorë që qarkullonin gjatë natës të dehur. Posti i ministrit të Drejtësisë ishte një ëndërr për ish të burgosurin politik të burgut të Burrelit. Kryeqyteti ishte i tronditur dhe pa autoritetin e shtetit. Por më 15 mars, shefi policisë rajonale Sali Shehu, nxori në patrullim tanket dhe mjetet e blinduara. Dolën edhe policët. Dhe u duk se shteti i dobët nisi të ripërtërihej. Kryeministri i ri deklaroi fushatën e zgjedhjeve që më 17 mars, por ligji doli 5 ditë më vonë. E gjithë fushata e zgjedhjeve u zhvillua në kushtet të vështira. Një javë para zgjedhjeve, në Sant Edigio, Nano, i cili kishte dalë ndërkaq nga burgu, dhe Tritan Shehu nënshkruan paktin e zgjedhjeve. Pra, paktin e pranimit të rezultatit.
Qeveria e pajtimit Kombëtar
Qeveria e Pajtimit Kombëtar ishte qeveria që drejtoi Shqipërinë gjatë periudhës 9 Mars 1997-29 Qershor 1997. Ajo u krijua si pasojë e ngjarjeve të vitit 1997, të nxitura nga falimentimi i skemave piramidale. Kjo qeveri erdhi 1 javë pas dorëheqjes së qeverisë së Aleksandër Meksit, më 2 Mars 1997 dhe u krijua falë vullnetit politik të partive kryesore të vendit dhe ndërhyrjes ndërkombëtare. Në datat 6 dhe 9 Mars 1997, në kulmin e trazirave në vend, forcat politike nënshkruan marrëveshjen për krijimin e qeverisë së re, me pjesëmarrje të gjerë politike. Kryetar i saj u zgjodh socialisti Bashkim Fino, kryetar i Bashkisë Gjirokastër. Qeveria e re u votua më 11 Mars 1997 nga parlamenti dhe u dekretua nga Presidenti i Republikës, Sali Berisha më 12 Mars. Fino shpalli si program të qeverisë 4 pika kryesore: stabilizimin e rendit publik dhe vendosjen e qetësisë, stabilizim të situatës ekonomike dhe të furnizimit të popullit, zotërimin e gjendjes financiare dhe përgatitjen e zgjedhjeve të lira. Bazuar në nenin 28, pika 7 dhe në nenin 33 të ligjit 7491, datë 29.04.1991 "Mbi organet kryesore kushtetuese", me propozim të Kryeministrit Bashkim Fino, Presidenti shqiptar Sali Berisha dekretoi Këshillin e Ministrave që vijon si më poshtë:

Kabineti
Bashkim Fino     Kryeministër     PS
Belul Çela     Brendshëm     PD
Shaqir Vukaj     Mbrojtjes     PS
Arian Starova     Jashtëm     PLD
Arben Malaj     Financave     PS
Spartak Ngjela     Drejtësisë     PLL
Eduard Ypi     Privatizimeve     PD
Astrit Kalenja     Shëndetësisë     PBK
Myqerem Tafaj     Arsimit     PD
Haxhi Aliko     Bujqësisë     PSD
Kastriot Shtylla     Energjitikë     PR
Foto Dhuka Transportit     PBDNJ
Ëngjëll Ndocaj Kulturë     PDK
Elmaz Sherifi     i Punës PS
Vasillaq Spaho i Çështjeve Sociale PR

Ekrem Kastrati-Sekretar i Përgjithshëm në Këshillin e Ministrave, Partia Demokratike
Lush Përpali-Sekretar shtetëror në Ministrinë e Brendshme, Partia Socialiste
Ali Kazazi-Sekretar shtetëror në Ministrinë e Mbrojtjes, Partia Demokratike
Pavli Zëri-Sekretar shtetëror në Ministrinë e Jashtme, Partia Socialiste

Nga: Ilir BUSHI

Nuk e pyeti kush Hashimin!

Veprimtari i çështjes shqiptare Adem Demaçi komentoi sot marrëveshjen e arritur në Bruksel midis Prishtinës dhe Beogradit sa i takon përfaqësimit rajonal të Kosovës dhe çështjen e menaxhimit të integruar të kufijve. I ftuar në RTK, Demaçi tha se “janë këto shtete që po e thërrasin kryeministrin dhe po ja rrahin krahët duke i thënë ke marr vendim të mirë. Çfarë vendimi mori ai more? Vendimin e mori Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe Bashkimi Evropian. Po të pyetej Hashim Thaçi do kërkonim Kosova Republikë dhe kufijtë aty e asgjë tjetër. Por evropa po do që të krijojë miqësi me shtetin me të cilin luftoi disa vite më parë. Neve na dhemb dhëmbi por nuk është epiqendra e botës që luhet tek ne. Ka njerëz që i hedhin benzinë zjarrit dhe Evropa nuk dëshiron këtë”. Demaçi tha se duhet një opozitë konstruktive e një opozitë që çon përpara popullin. “Kjo që po bën bota është të qetësojë popullin e ti japë një përkrahje Hashimit për të ecur përpara në rrugën e pajtimit e të afrimit”, insistoi Demaçi. /Lajmifundit.com/

Nexhmije Hoxha

Nexhmije Hoxha padit Blendi Fevziun, prokuroria nis hetimet ndaj Arkivës së Shtetit

Nexhmije Hoxha, ka paditur në prokurorinë shqiptare gazetarin Blendi Fevziu. Prokuroria ka njoftuar se familjare te Enver Hoxhes kane bere kallëzim penal ne prokurorinë e Tiranes, duke pretenduar se persona te caktuar kane vjedhur pjese nga ditari personal i ish-diktatorit.
Sic bëhet e ditur nga mediat në Tiranë, Nexhmije Hoxha, djali I saj Iliri dhe bashkëshortja e Ilirit Teuta, kanë shprehur akuzat e tyre në një padi penale ndaj gazetarit Blendi Fevziu dhe Arkivës së Shtetit, duke pohuar se në librin me titull “Enver Hoxha” janë nxjerrë në publik sekrete private të diktatorit “të mbrojtura me ligj”.
Prokuroria ka thënë se kallëzimi është regjistruar dhe do te fillojnë verifikimet për te pare nëse ekzistojnë prova për shkelje te ligjit. Hetimet do te fokusohen ne arkivin e shtetit, aty ku Nexhmije Hoxha mendon se është ndërhyre duke zhdukur ditarin origjinal te bashkëshortit të saj.
Sipas të shoqes së diktatorit, janë pikërisht dokumentet origjinale të Enverit, ato që do të sqaronin përfundimisht pikëpyetjet që ngre libri I Blendi Fevziut. Familja e ish-udhëheqësit komunist kërkon te dije fatin e ditarit si dhe nëse janë zbatuar rregullat e arkivit te shtetit për dhënien e dokumenteve për publikim. Nga ana e saj prokuroria pritet te mbledhë dëshmitë dhe nëse ekzistojnë fakte, hetimi do te vijoje. Ne te kundërt, çështja pritet te mbyllet.

Bërthama pro Bashës në PD

Konfigurohet bërthama pro Bashës në PD, ja emrat që e mbështesin për kreun e partisë 

Konfigurohet më në fund bërthama pro Lulzim Bashës në Partinë Demokratike. Pas kthimit nga Uashingtoni dhe pas mbështetjes publike që mori nga ambasadori amerikan në Tiranë, Aleksandër Arvizu, pasardhësi i Berishës, Lulzim Basha, ka nisur lëvizjet e para për të marrë drejtimin e Partisë Demokratike. Basha ka testuar dy ditë më parë mbështetjen që gëzon në PD për të marrë drejtimin e partisë, ndërsa ka identifikuar edhe kundërshtarët e tij të betuar. Mbështetësit zyrtar të Bashës janë Bujar Nishani, Aldo Bumçi, Rajmonda Bulku, Majlinda Bregu, Gerti Bogdani, Florjon Mima, Myqerem Tafaj, Tritan Shehu dhe Lajla Përnaska. Ndërkohë, kundërshtarët e përbetuar të Bashës, të cilët synojnë rrëzimin e yllit të ri, janë; Jozefina Topalli, Astrit Patozi, Ridvan Bode, Sokol Olldashi, Genc Pollo, Gent Strazimiri, Ilir Rusmali, Viktor Gumi, Arben Imami, etj. Edhe pse ka me vete ambasadorin amerikan dhe familjen kryeministrore, beteja e Bashës për të marrë drejtimin e PD duket e vështirë. Konflikti i tij me grupin e Topallit rrezikon të shkërmoqë partinë.
Ethet për pasardhës
Në kushtet kur Berisha po përgatitet të dalë jashtë skenës politike në 2013, brenda Partisë Demokratike kanë nisur ethet dhe lëvizjet për projektimin e pasardhësit të liderit absolut 20-vjeçar. Edhe pse kryeministri Berisha dhe ambasadori amerikan defakto kanë caktuar Bashën si kryetarin e ardhshëm të Partisë Demokratike, grupi i Jozefina Topallit mban ende shpresë për rrëzimin e yllit të ri të së djathtës. Topalli, Olldashi, Bode, Rusmajli, Imami, Ruli, Patozi, etj., të konsideruarit si të vjetrit e partisë, po punojnë fort për rrëzimin e Bashës, i cili mund t’i shkatërronte ata nëse konfirmohej në krye të PD. Nga ana tjetër, Basha, duke shfrytëzuar pushtetin e madh ekonomik dhe mediat në vend, ka nisur të afrojë rreth vetes shumë figura brenda PD, të konsideruar si të lëkundur mes yllit të ri dhe Topallit.
Tryeza
Kryebashkiaku Basha ka organizuar dje një drekë, ku ka ftuar shumë deputetë të grupit parlamentar të PD, të cilët kanë një rol të rëndësishëm kur të bëhet rotacioni i kryetarit të partisë. Dreka, Bashës i ka shërbyer edhe për të testuar mbështetjen që ka në grupin parlamentar. Ata që kanë vajtuar në drekën e shtruar nga Basha, kanë qenë ministrat Bujar Nishani, Majlinda Bregu, Aldo Bumçi, Myqerem Tafaj si dhe deputetët Gerti Bogdani, Rajmonda Bulku, Florjon Mima, Tritan Shehu dhe Lajla Përnaska. Nga ana e tij, kryebashkiaku ka qenë i shoqëruar nga nënkryetarja Jorida Tabaku, edhe ajo kandidate e listës së PD në qarkun e Tiranës. Por, në drekë kanë munguar figurat kryesore të PD. Duke parë mungesat, Basha ka identifikuar tw gjithë kundërshtarët brenda partisë, duke u bwrw pengesë pwr projektin e tij pwr tw zwnw vendin e Berishës.
Grupi kundër Bashës
Forcimi i pozitave të Bashës e bën grupin e Topallit të ndjehet i pafuqishëm për të reaguar, me qëllim për të frenuar ambiciet e yllit të ri. Megjithatë, Berisha është i vetëdijshëm që ardhja e Bashës në krye të PD mund të shkërmoqë partinë, duke e ndarë në fraksione. Ndaj për të minimizuar rrezik të mundshëm, Berisha është angazhuar për zbutur grupin e Topallit. Kësaj të fundit kryeministrit i ka bërë një ofertë për ta bërë Presidente, si mundësia e vetme për ta hequr qafe nga partia. Por, Topalli mësohet se nuk ka pranuar, pasi është e vetëdijshme se pushteti është partia dhe jo Presidenca. Kjo ofertë për Topallin do të thotë fundi karrierës politike dhe fundi i ëndrrës për t’u bërë kryetare e PD.
Kriza në PD
Ndonëse kryeministri Berisha vijon të jetë defakto lideri absolut i së djathtës shqiptare, lufta mes klanesh për kreun e ardhshëm të PD, sa vjen e bëhet më kërcënuese për jetën e partisë. Rritja e profilit politik të yllit të ri të PD, po i shqetëson për ditë e më shumë grupet e forta anti-Basha në Partinë Demokratike. Lulzim Basha, i piketuar nga SHBA dhe Berisha si kryetar i ardhshëm i PD, e ka kthyer tashmë Bashkinë e Tiranës në një mjet për të realizuar ambiciet e tij politike. Ndërsa vizita e famshme në Uashington dhe daljet e shpeshta me ambasadorin amerikan, e bëjnë Bashën superior ndaj çdo pretendenti tjetër për pasardhës të Berishës. Nga ana tjetër, lëkundja e Berishës në festën e PD, aferat korruptive dhe kriza ekonomike, e bëjnë më të domosdoshëm rotacionin brenda Partisë Demokratike.

Deputetët pro Bashës
Aldo Bumçi
Rajmonda Bulku
Bujar Nishani
Majlinda Bregu
Gerti Bogdani
Florjon Mima
Myqerem Tafaj
Tritan Shehu
Lajla Përnaska

Kundërshtarët e Bashës
Jozefina Topalli
Astrit Patozi
Ridvan Bode
Sokol Olldashi
Genc Pollo
Jemin Gjana
Osman Metalla
Gent Strazimiri
Ilir Rusmali
Viktor Gumi
Mesila Doda
Albana Vokshi
Arenca Trashani
Paulina Hoxha
Eduard Halimi
Enkelejd Alibeaj
Arben Imami
Flamur Noka
Fatos Beja

Lëkundja e Berishës fut PD në krizë
Pas “rrëzimit” të Berishës në podiumin e festës së Partisë Demokratike, Basha dhe Topalli u përfshinë në një garë të ethshme se kush shfaq interesin dhe keqardhjen më të madhe për shëndetin e kryeministrit. Paqëndrueshmëria shëndetësore e kryeministrit ndezi edhe një herë luftën e nëndheshme Basha-Topalli për pasardhësin e Berishës. Madje, Topalli shfaqi superioritetin e saj ndaj Bashës që pas lëkundjes së Berishës në skenë, duke marrë kësisoj për disa minuta komandën e partisë. Topalli është bërë menjëherë protagoniste, duke informuar deputetët dhe ministrat për shëndetin e Berishës. Kështu, ambicia e Bashës dhe Topallit për të qenë numri dy i së djathtës, pra pasardhës të Berishës në çdo tryezë, delegacion apo ceremoni shtetërore, u shfaq edhe një herë.

Basha-Topalli, rivaliteti me vizita
Rivalitetit mes dy figurave më përfaqësuese të së djathtës, përkatësisht mes Luzim Bashës dhe Jozefina Topalli, po merr dimensione të tjera. Pas skandalit të fundit në ceremoninë mortore në nderim të Leka Zogut, ku Luzim Basha i rrëmbeu padrejtësisht, fjalimin e lamtumirës Topallit, Basha dhe Topalli janë përfshirë në një garë se kush bën vizita më të bujshme jashtë vendit. Kryeparlamentarja Topalli duket se është ndjerë shumë e eklipsuar dhe e xhelozuar nga vizita e famshme e Bashës në Uashington. Me vizitën në SHBA, Basha i tha edhe një herë Topallit, se është ai numri dy i Partisë Demokratike. Vizita të tilla në Uashington, me rekomandim të ambasadorit amerikan, bëjnë vetëm liderët kryesorë të vendit, ose ata që janë projektuar për lider kryesor. Nga ana tjetër, Topalli realizoi një vizitë të suksesshme në Gjermani. Adriatik Doçi

 

Përshëndetja e Presidentit Topi

Përshëndetja e Presidentit Topi, e përgatitur për t’u mbajtur në Lezhë

are

Në historinë e një kombi, ashtu si në jetën e një njeriu, ka data e vende, të cilat me simbolikën dhe rëndësinë e tyre mbeten të pazëvendësueshme, kujtohen me respektin më të madh dhe frymëzojnë në rrugën drejt të ardhmes. Shteti shqiptar ka heroin e tij kombëtar, Gjergj Kastriotin Skënderbeun; shteti shqiptar ka edhe simbolin e tij – flamurin kuq e zi; shteti shqiptar ka edhe simbolikën frymëzuese të tij – Kuvendin e madh të Lezhës, njërën prej ngjarjeve më të rëndësishme të historisë sonë kombëtare. Me Kuvendin e Fisnikëve Lezha u bë zemra e shqiptarizmit, vendimet e tij u bënë gurë themeli i shtetit shqiptar të Skënderbeut; jehona e tij frymëzoi disa dhjetëra breza shqiptarësh, - derisa ne sot, nga Tirana dhe Prishtina, nga Tetova dhe Ulqini, mblidhemi për të kujtuar me krenari e respektin më të thellë shtetëror, aktin e madh patriotik, shtetëror, kombëtar dhe evropian të prijësave të Kuvendit të Lezhës. 2 marsi mbetet dita – simbol e bashkimit, dita kur burrat e mençur e të fortë, lanë mënjanë dasitë e vogla dhe vendosën të bëjnë bashkimin politik të shqiptarëve. Ata hodhën themelet e shtetit të ri evropian të shqiptarëve, dhe me këtë akt, iu kundërvunë njërës prej perandorive pushtuese më të mëdha që ka njohur historia evropiane. Me një ndërgjegje të lartë atdhetare, me vizionin e qartë për identitetin dhe kombin shqiptar, me aftësinë politike për t’u bashkuar në një flamur dhe atdhe, prijësat shqiptarë nën udhëheqjen e Gjergj Kastriotit ia dolën të themelojnë Besëlidhjen Shqiptare dhe bashkë me të, shtetin e ri shqiptar. Akti i tyre është aq i madh e frymëzues saqë në shekuj me radhë emri, flamuri, fjalët dhe vendimet e Lezhës u bënë lajmotiv i çdo rezistence apo përpjekje për çlirim e bashkim kombëtar. Madhështia dhe jehona e saj u përcoll brez pas brezi, mbajti të gjallë dashurinë për vendin dhe ndjenjat patriotike, dhe jo rastësisht gjendet kudo si pikë reference në të gjitha aktet e tjera të mëdha, që nga Lidhja e Prizrenit, Kuvendi i Vlorës, Kongresi i Lushnjës deri në luftën e re çlirimtare të Kosovës. Rrallë ndonjë ngjarje apo datë tjetër historike, e ka fituar natyrshëm këtë respekt dhe status sa Gjergj Kastrioti me besëlidhjen e prijësve në Lezhën e vitit 1444. Nder përjetë atyre burrave të shquar, shtetarë e fisnikë, të cilët me aktet politike dhe qëndresën e tyre ushtarake bënë që shteti shqiptar e Shqipëria të mbijetojnë, dhe sot, shqiptarët të mbetën ashtu si në kohën e Skënderbeut, populli më pro evropian në rajonin tonë. Festa e sotme nis vargun e gjatë të aktiviteteve për nder të 100-vjetorit të shtetit modern shqiptar. Në festa ashtu si në ditëlindjet e njeriut, thuhen vetëm urime dhe fjalë të mira. Shqiptarët kanë arsye t’i gëzohen bilancit historik 100-vjeçar, sepse sot kemi një Shqipëri evropiane, kemi Kosovën si një shtet të dytë shqiptar dhe evropian, siç kemi një komb shqiptar vital, të lirë dhe evropian. Urimet tona janë sot për më shumë progres dhe mbarësi për të gjithë shqiptarët kudo që ata ndodhen, për arritje më të mëdha e të prekshme në rrugën tonë të demokracisë, shtetit të së drejtës dhe integrimit, por mbi të gjitha, për një shoqëri e komb shqiptar që rriten, forcohen dhe bëhen, ashtu siç aspironin rilindasit tanë, një kopsht i begatë në Evropën Juglindore. Duke nderuar sot Kuvendin e Lezhës, madhështinë dhe aktet historike të prijësave shqiptarë, Skënderbeun dhe veprën e tij të pavdekshme, kemi detyrimin që sot në Lezhën e bekuar nga Zoti, të shohim së bashku nga e ardhmja, për një bashkim energjish dhe forcash në interes të qytetarëve dhe të vendit. Asnjë më shumë nuk mund të na frymëzojë sa simbolika e Besëlidhjës së Lezhës që politika dhe institucionet e saj vendimmarrëse, - ta përdorin mandatin e tyre me modesti dhe fisnikëri, me përulje dhe përgjegjshmëri; - si një detyrim moral, politik, institucional dhe atdhetar para qytetarëve, vendit dhe interesave madhore të tij. Shqipëria dhe kombi shqiptar ka nevojë për një besëlidhje rreth vlerave dhe normave demokratike, një sjellje e mentalitet politik që shikon larg nga selitë politike apo interesat e momentit, një bashkim të energjive dhe vullneteve politike e qytetare më të mira,
•për të kuptuar më mirë shansin historik të kombit shqiptar,
•për të përsosur modelin e shtetit në shërbim të qytetarëve,
•për ta bërë shoqërinë më humane dhe qytetarët më aktivë,
•për të nxjerrë në pah vlerat e vërteta,
•për të forcuar kulturën demokratike dhe pavarësinë politike dhe ekonomike të qytetarit të lirë,
•dhe kështu, për të bërë gjithçka çfarë pritet nga ne, çfarë u kemi borxh qytetarëve dhe çfarë shqiptarët meritojnë, për shtet e komb shqiptar në mirëqënie, zhvillim, stabilitet demokratik dhe pa humbur kohë, - të bashkuar në familjen e madhe evropiane. 100-vjetori i shtetit shqiptar e meriton këtë reflektim, - të frymëzohemi dhe të mësojmë nga e kaluara për ta ndërtuar sa më të sigurtë të ardhmen tonë.  Kjo është arsyeja që kam bindjen se të gjithë shqiptarët do të donin sot të ishin në Lezhë për t’u bërë pjesë e nderimit, respektit, reflektimit dhe angazhimit, duke e bërë këtë festë dhe mesazhet e saj - edhe më madhështore, më fisnike dhe më atdhetare, siç bënë të parët tanë 568 vite më parë. Edhe njëherë nderim e përulje me respekt për Lezhën, për Kuvendin e Fisnikëve dhe Besëlidhjen e Lezhës, për Heroin tonë kombëtar Gjergj Kastriotin Skënderbeun dhe për të gjithë ata breza që u frymëzuan e sakrifikuan jetët e tyre në shërbim të shtetit shqiptar, kombit dhe shqiptarizmit!

 

Presidentit Topi;Iu mohua fjala

Sqarohet mospjesëmarrja e Presidentit Topi në 568 vjetorin e Kuvendit të Lezhës: Iu mohua fjala

inShare

Drejtoria e Informimit Publik e Institucionit të Presidentit të Republikës sqaron se: “Presidenti i Republikës, Bamir Topi ka marrë ftesën zyrtare nga Bashkia Lezhë për të marrë pjesë në ceremonitë zyrtare në përkujtim të 568 vjetorit të Kuvendit të Lezhës. Në përputhje me legjislacionin, praktikat dhe rregullat protokollare të shtetit shqiptar më datë 1 mars 2012, Presidenti i ka konfirmuar pjesëmarrjen e tij dhe fjalën përshëndetëse Drejtorisë së Protokollit të Shtetit, e cila gjithashtu është shprehur dakord me këtë praktikë. Në prag të ceremonisë, më datë 2 mars 2012, Kabineti i Presidentit të Republikës ka marrë një njoftim të dytë nga Protokolli i Shtetit, sipas të cilit Presidentit i mohohet e drejta e fjalës dhe e përshëndetjes në këtë ceremoni. Duke e konsideruar këtë akt përjashtues, si sjellje të padenjë zyrtare, si shkelje flagrante e normave të Protokollit të Shtetit, si mungesë respekti për institucionet e shtetit, për qytetarët e Lezhës si dhe për ngjarjen historike të cilën përkujtojmë sot, Presidenti nuk mund të bëhej pjesë formale e prezencës në këtë ceremoni. Në këto rrethana, Presidenti e gjykon të nevojshme që në përvjetorin e 568-të të Kuvendit të Lezhës dhe të nisjes së festimeve zyrtare për 100-vjetorin e shtetit shqiptar, të komunikojë me qytetarët e Lezhës dhe të gjithë Shqipërisë me mesazhin, të cilin në rrethana normale të një vendi demokratik, do të duhej të lexohej në ceremoninë solemne në Lezhë."

 

Ambasada Ruse

Letra kërcënuese në Ambasadën ruse

TIRANE- Policia e Tiranës arrestoi mbrëmë një person të akuzuar se ka dërguar letra kërcënuese në Ambasadën e Federatës Ruse në Republikën e Shqipërisë. I arrestuari quhet Bledar Pojana dhe është rreth 26- 27 vjeç. Arrestimi i tij është bërë nga komisariati numër 2 në Tiranë.

Gazeta Shekulli shkruan sot, duke iu referuar burimeve të policisë, se disa ditë më parë Ambasada e Federatës Ruse në Republikën e Shqipërisë ka bërë një denoncim zyrtar në zyrën e anti-terrorit duke thënë se një person ishte paraqitur në derën e saj dhe kishte hedhur disa letra kërcënuese. Së bashku me denoncimin përfaqësuesit e Ambasadës dorëzuan në polici edhe kopje të letrave si dhe pamjet filmike të personit. ( ne foto ambasadori rus Leonid Abramoviç)
(sg/shqiptarja.com)

Për AlbDreams.net (VIDEO…)

Televizioni i shqiptarve në Michigan ACTV dhe platforma IP Televizion javën që shkoi ka transmetuar për më shumë se një orë biseden në studion e ketij televizioni.Drejtuesi i emisionit Luigj Gjokaj kishte ideuar një speciale për kater vjetorin e shpalljes së pavarsisë së Kosoves dhe pyetjeve të tij ju pergjigjen;Kujtim Qafa veprimtar i komunitetit shqiptar në Michigan dhe nje nga drejtuesit e parë të radioemisionit në gjuhen shqipe në ketë shtet dhe Rush Dragu,si ish pushtetar në Shqiperi në kohen e eksodit të madh Kosovare dhe moderator i  portalit shqiptar  www.AlbDreams.net.
Pyetjeve se sa ka kontribute kanë shqiptaret e amerikës ne luften e Kosoves.
Kush janë drejtuesit dhe puna e tyre në Fondacionin “Vëndlindja Therret”
Pse ngjarjet historike ne ketë komunitet organizohen bazuar në bazë të komuniteteve fetare të ndara.
Sa është toleranca në mes shqiptave në Michigan. Si i kanë prite kosovaret në Shqiperi.A është e vertete se hapja e depove të armeve në Shqiperi ka të bëjë me Luftën e Kosoves. A duhet rishkruar historia.Pse nuk duhet thirrë shteti i ri me emrin KOSOVE ,po si?
Portali www.AlbDreams.net a ka ndjeke ngjarjet e Kosoves,të komunitetit shqiptar në emigracion.

Liri Belishova: Si e eliminoi Enveri Ymer Dishnicën

Ymer Dishnica

Liri Belishova duke rrëfyer për “Panorama”

“Firmëtari i Mukjes që u eliminua nga Enveri”
Historia e njërit prej liderëve të lëvizjes NÇL,  që pas lufte u “zhduk” nga politika, por s’u vra”
Pabesitë, prapaskenat dhe viktimat e Marrëveshjes së Mukjes ishin kryefjala e përshpirtjes me rastin e 100-vjetorit të lindjes së Ymer Dishnicës. I sakrifikuar për paktin e nënshkruar në Mukje, ai,  komunisti i orëve të para, antifashisti i palëkundur, intelektuali emblematik, politikani gjithëpërfshirës, humanisti i shquar, u shpall i papërshtatshëm dhe u mënjanua deri në izolim të plotë. Mjaft nga të pranishmit në përkujtimoren e zhvilluar dje në Ministrinë e Kulturës, Rinisë dhe Sporteve, bashkëkohës, familjarë, miq e të njohur të Dishnisës, sollën kujtime e mbresa të shumta nga jeta pa hije e tij. Në dokumentarin e përgatitur me këtë rast ishin zgjedhur momentet më të rëndësishme nga jeta dhe veprimtaria e firmëtarit të Mukjes, që fill pas luftës u “zhduk” nga jeta politike, për të mbetur konsekuent i profesionit të mjekut dhe idealeve të tij për lirinë. Për numrin e sotëm kemi zgjedhur kujtimet e Liri Belishovës, njërës prej figurave historike të Luftës Antifashiste Nacional-Çlirimtare, njëherazi viktimë e persekucionit komunist dhe refleksionet e profesor Muharrem Dezhgiut mbi të vërtetat e doktor Dishnicës…   af.im
Është një koincidencë e bukur që 100-vjetori i lindjes së dr. Ymer Dishnicës përkon me 100-vjetorin e pavarësisë së Shqipërisë.
Dr. Dishnica ka lozur rol të rëndësishëm në luftën kundër okupatorëve fashistë në sajë të personalitetit të tij të shquar, si bir i një familjeje të dëgjuar atdhetare, që i ka dhënë Shqipërisë 5 dëshmorë. Ymeri ishte patriot i flaktë, që mbi çdo gjë vinte interesat e Shqipërisë. Ai ishte një nga intelektualët më të respektuar të kohës, që kishte kryer shkëlqyeshëm Liceun Francez të Korçës dhe pastaj për 8 vjet në Francë ishte diplomuar dhe specializuar si mjek me kualifikim të lartë dhe njëkohësisht kishte përfituar për t’u njohur me filozofinë dhe doktrinat politike, me demokracinë franceze, me letërsinë dhe përgjithësisht kulturën e këtij vendi. Ai kishte fituar eksperiencë në veprimtarinë politike, ishte zgjedhur kryetar i Komitetit Antifashist të Emigrantëve Shqiptarë dhe ishte shumë aktiv në organizimin e veprimtarive politike e antifashiste. Të gjitha këto bënin që dr. Dishnica të gëzonte shumë autoritet dhe simpati, të tërhiqte në luftë masat, por edhe mjaft intelektualë e nacionalistë që e respektonin dhe ia dëgjonin fjalën e mençur. Ndihmoi në organizimin e rezistencë ilegale dhe në formimin e reparteve partizane, por sidomos lozi rol të rëndësishëm në organet e larta antifashiste dhe të PK që të jepeshin orientime të drejta politike. Veçanërisht e ndihmoi luftën si orator dhe publicist i shkëlqyer dhe shumë aktiv.
Dy ngjarje të rëndësishme të Luftës Antifashiste, Konferenca e Pezës dhe Marrëveshja e Mukjes, tregojnë më së miri kush ishte Ymer Dishnica, tregojnë se ai e konsideronte bashkëpunimin e të gjitha forcave antifashiste të domosdoshme për të luftuar okupatorët. Konferenca e Pezës, 16 shtator 1942, aprovoi platformën e drejtë të bashkimit të të gjithë shqiptarëve në luftë për një Shqipëri të pavarur, demokratike, të bashkuar (etnike). Merita kryesore për organizimin e kësaj Konference u takon doktor Dishnicës dhe Koço Tashkos, Mustafa Gjinishit, Nako Spirut. Enver Hoxha ka shkruar vetë se ai ka shkuar në Pezë në vigjilje të hapjes së Konferencës dhe i gjeti të gjitha gati, edhe referatin e tij. Edhe rezolucionin e Konferencës e kanë shkruar Ymer Dishnica e Nako Spiru.
Dr. Dishnica meriton lavdërimet më të larta, që si kryetar i delegacionit të Frontit Nacional-Çlirimtar arriti marrëveshjen me Ballin Kombëtar në Mukje në fillim të gushtit 1943. Vendimet e marra këtu (luftë imediate e me të gjitha fuqitë kundër okupatorëve për një Shqipëri të pavarur, demokratike, etnike në bazë të vetëvendosjes dhe krijimi i Komitetit të Shpëtimit) ishin shumë të drejta për luftën pas çlirimit. Dr. Dishnica u dëshmua këtu jo vetëm si patriot i vendosur që vë mbi çdo gjë lirinë e Shqipërisë e të Kosovës, por edhe si demokrat për një pushtet pluralist e jo për diktaturë. Por, sipas urdhrave të Miladinit, Enver Hoxha e anuloi Marrëveshjen e Mukjes, sepse donte gjithë pushtetin në dorën e PKSH (të tijin), dhe pse duke iu nënshtruar jugosllavëve, sakrifikoi Kosovën dhe territoret e saj shqiptare në Jugosllavi. Pas Mukjes, PKSH-ja e zhvilloi luftën në dy fronte: vazhdoi luftën kundër forcave jokomuniste për të vendosur diktaturën e saj. Kjo e bëri fitoren mbi okupatorët të hidhur, se në vend të demokracisë u vendos diktatura.
Dr. Dishinca u dënua në mbledhjen e Vithkuqit, ku Milidani dhe Enver Hoxha kërkuan dënimin me vdekje të Ymer Dishnicës dhe Mustafa Gjinishit, por pas ndërhyrjes energjike të Nako Spirut, u vendos të përjashtohej nga Byroja dhe KQ. Duke marrë parasysh popullaritetin që gëzonte Ymer Dishnica, e mbajtën formalisht si anëtar të Shtabit të

Ymer Dishnica në vitet e Luftës

Përgjithshëm dhe të Këshillit të Përgjithshëm Antifashist, madje në qeverinë e parë e caktuan ministër të Shëndetësisë. Por kjo nuk vazhdoi shumë. Në vitin 1946, pas dënimit të mikut të tij, Sejfulla Malëshovës, u kritikua rëndë për oportunizëm dhe pas likuidimit tragjik të Nako Spirut, mikut tjetër, e syrgjynosën bashkë me familjen në Berat. Mirëpo as kjo nuk i mjaftoi Enver Hoxhës. Në vitin 1955 e dënuan me 6 vjet burg për agjitacion e propagandë. Në Berat qëndroi deri në përmbysjen e diktaturës, duke mjekuar me përkushtim mijëra të sëmurë.
Dihet se Ymer Dishnica ka qenë komunist përpara se të themelohej PKSH. Gjatë viteve që jetoi në Francë ishte anëtar i Partisë Komuniste Franceze. Por ç’lloj komunisti ka qenë Ymeri, do të mjaftonte të bëjmë pyetjen: përse Miladin Popoviçi nuk preferoi një personalitet si dr. Dishinca, po Enver Hoxhën që s’kishte kryer asnjë vit universitet dhe që (siç shkruan vet) deri në formimin e PKSH kishte qenë vetëm simpatizant i Grupit të Korçës?! Pse dr. Dishinca e pati të shkurtër jetën në PKSH dhe për afër 50 vjet u persekutua? Sepse ai kurrë nuk do t’u nënshtrohej shovinistëve jugosllavë, kurrë nuk do të vinte interesat e kolltukut përpara interesave të Shqipërisë, siç veproi Enver Hoxha, kurrë nuk do të ishte bërë diktator i përgjakshëm si Enver Hoxha.
Dr. Dishnica ishte idealist, patriot, antifashist, demokrat e human, intelektual i formuar me kulturën përparimtare europiane dhe e lidhi me komunizmin iluzioni se kjo ishte rruga më e mirë për të bërë Shqipërinë vend të lirë e të përparuar. E gjithë veprimtaria e Dishnicës është pozitive, në interes të Luftës Antifashiste dhe Shqipërisë. Ai nuk ka përgjegjësi për politikën e mbrapsht të krimit e diktaturës enveriste, sepse ai u dënua menjëherë pas Mukjes.
Përkundrazi, ka disa dokumente që vërtetojnë se ai bashkë me Nako Spirun dhe Gogo Nushin, kanë refuzuar të zbatojnë urdhrat e Enver Hoxhës për të pushkatuar intelektualë të pafajshëm, antifashistë, madje komunistë.
Konsekuent i idealeve të tij, dr. Dishnica nuk mund të mos mbështeste me të gjitha mundësitë përmbysjen e diktaturës dhe futjen e Shqipërisë në rrugën e zhvillimit demokratik dhe të integrimit euroatlantik. Ne jemi shumë krenarë që kryetari i parë i Organizatës së Bashkuar të Veteranëve të Luftës ishte dr. Dishinca, i cili me gjithë moshën e thyer, u angazhua me përkushtim.
Bashkëshortja e dr. Dishinicës, Flora jonë luftëtare e orëve të para, të tre fëmijët, Peri, Kozeta dhe Tatiana, të gjithë qytetarë të nderuar, e rrethuan atë me dashurinë, përkujdesjet, ngrohtësinë familjare, burim lumturie të pazëvendësueshëm. Ai iu la trashëgim vetëm një dhomë e një kuzhinë, por për atë pasurinë tjetër, shumë të rëndësishme, shumë pak njerëz mund të jenë krenarë sa ata.
Dr. Ymer Dishnica ka zënë vend në Panteonin e kombit tonë. Atë e nderon gjithë Shqipëria, e nderojnë veçanërisht ata që bënë Luftën Antifashiste Nacional-Çlirimtare, ata mijëra pacientë që i kuroi me përkushtim e u shpëtoi jetën, forcat demokratike që udhëheqin Shqipërinë në rrugën europiane të demokracisë e prosperitetit. Pikërisht për këto arsye, kryesia e Organizatës së Bashkuar e Veteranëve të Luftës Antifashiste Nacional-Çlirimtare do t’i propozojë Presidentit të Republikës që doktor Dishnica të nderohet me dekoratën “Nderi i Kombit”. Por, nderimi më i madh për dr. Dishnicën është të mbajmë gjithnjë parasysh amanetin e tij: “Duajeni Shqipërinë dhe mos u kurseni për lulëzimin e saj”.

Berisha: Dr. Dishnica ka firmën në ato akte, që shndrisin në historinë tonë

Berisha ne aktivitetin me rastin e 100-vjetorit te Ymer Dishnices

I pranishëm në përkujtimoren e 100-vjetorit të doktor Ymer Dishnicës, Kryeministri Berisha e vlerësoi atë si një nga intelektualët më të shquar, më atdhetar të kombit shqiptar, një personalitet politik i pamposhtur i historisë sonë, por, gjithashtu, edhe një nga humanistët më të mëdhenj. Ymer Dishnica, u shpreh Kryeministri, ka firmën në ato akte që shndrisin dhe do të shndrisin gjithnjë në historinë tonë kombëtare. Ai ishte një nga personalitetet kryesore të Konferencës së Pezës, por dhe organizator kryesor i Konferencës së Mukjes, e cila realisht hodhi themelet e një Shqipërie të ardhme pluraliste, demokratike, por edhe të një bashkimi të pashmangshëm të trojeve shqiptare. Por kjo firmë në Konferencën e Mukjes, nënvizoi Berisha, i kushtoi karrierën atij. Diktatori, shtoi më tej Kryeministri, e demonizoi njeriun që simbolizonte në të vërtetë një nga aktet më madhore të historisë sonë kombëtare, së bashku me pjesëmarrësit e tjerë. Ai e vendosi atë në një kalvar persekutimi të pafund. Është shumë e vërtetë se dr. Dishnica nuk pësoi fatin e shumë bashkëluftëtarëve të tij, por është e vërtetë, nga ana tjetër, se nuk u mposht kurrë, qëndroi i pamposhtur në dinjitetin e tij. Ai u shndërrua në personalitetin, qytetarin më të dashur për banorët e Beratit, me shërbimet që u ofronte, dhe humanizmin që dëshmonte.

LIRI BELISHOVA

Enveri i ndëshkoi firmëtarët e Mukjes për pushtet personal

Klika që sabotoi krijimin e Komitetit të Shpëtimit Kombëtar
Ymer Dishnica, së bashku me anëtarët e tjerë të delegacionit të Këshillit të Përgjithshëm Nacional-Çlirimtar e nënshkruan Marrëveshjen e Mukjes me bindjen se ajo ishte në vazhdën e traditave më të mira atdhedashëse të shqiptarëve. Në ato çaste vendimtare për kombin kalonin në plan të dytë interesat e pjesshme dhe viheshin në plan të parë interesat kombëtare.  Me krijimin e Komitetit për Shpëtimin e Shqipërisë u jetësua në shkallën më të lartë, platforma e Konferencës së Pezës për bashkimin e shqiptarëve në shkallë kombëtare. Ky komitetet ishte organi më i lartë i drejtimit të luftës që do të koordinonte bashkëpunimin e dy forcave politike. Kjo formë organizimi e bashkimi e shqiptarëve, në drejtimin e një organi të përbashkët në kohë lufte, ishte një domosdoshmëri për arritjen e çlirimit kombëtar. Për të gjitha zhvillimet e mbledhjes së Mukjes, Ymer Dishnica njoftoi Komitetin Qendror të PKSH, me anë të një letre drejtuar Enver Hoxhës. Pritej që marrëveshja të gjente miratimin e udhëheqjes së PKSH, por nuk ndodhi kështu. Enver Hoxha, nën ndikimin e plotë të Miladin Popoviçit, nuk u besonte shpjegimeve e arsyetimeve të Ymer Dishnicës për zhvillimin e bisedimeve në barazi të plotë. Në një mbledhje urgjente të drejtuesve kryesorë të PKSH në Vithkuq të Korçës, u dënua si e papranueshme Marrëveshja e Mukjes. Në mungesë u dënuan Ymer Dishnica e Mustafa Gjinishi, si përgjegjës për nënshkrimin e saj. Që nga ky çast filloi kalvari i vuajtjeve për Y. Dishnicën. Ai u ndodh në pozitë të dyfishtë. Jo vetëm duhej të sillte argumentet për qëndrimin e drejtë e parimor që kishte mbajtur, por duhej të bënte kujdes për mënyrën e qëndrimit, për t’i shpëtuar asgjësimit fizik, pasi e njihte mirë situatën ne udhëheqjen e Partisë. Në mënyrë të natyrshme, Ymer Dishnica nuk mund ta pranonte lehtë denoncimin e Mukjes. Ai ishte i bindur se kishte luftuar mjaft për të fituar Partia dhe Lëvizja Nacionalçlirimtare sepse ishte arritur një marrëveshje në interes të frontit të përbashkët të shqiptarëve. Duke u shprehur se “vendimi për të mos njohur Marrëveshjen e Mukjes qe një bombë për ne”, me një delikatesë të një intelektuali të mençur, ai sqaronte me durim se “nuk duhet harruar se aty në vend bëhet diagnoza më e mirë”. Në këtë mënyrë i tërhiqte vëmendjen Enver Hoxhës se “të na kishit dëgjuar edhe neve para se të merrnit vendime aq të prera”. Me këtë përgjigje të parë ai donte të thoshte se vendimi për denoncimin e Marrëveshjes së Mukjes ishte i prerë, i ashpër, i njëanshëm dhe me pasoja të rënda. Ymer Dishnica, në përgjigjen e 14 gushtit 1943, i bënte një “apologji” të vërtetë Marrëveshjes së Mukjes, jo duke u nisur vetëm nga interesat e partisë që i përkiste, por duke u nisur nga interesat e luftës së popullit shqiptar. Duke sqaruar me durim të gjithë ata që nuk donin ta kuptonin se ç’ishte bashkimi, ai thoshte: “Shtroheshim për bashkim e të mos pranonin as edhe caktimin e një Komiteti të përbashkët të përkohshëm, komitet në të vërtetë marrëveshjeje dhe koordinimi, atëherë ç’fuqi reale i jepnim parimit të bashkimit”. Komiteti për Shpëtimin e Shqipërisë nuk ishte gjë tjetër veçse një komitet koordinimi e marrëveshjeje “pa prekur aspak indipendencën e organizatave, të shtabeve e të çetave”. Megjithatë, në Konferencën e Labinotit (shtator 1943), ku u dënua zyrtarisht Marrëveshja e Mukjes, Ymer Dishnica nuk mundi t’i mbronte pikëpamjet e tij, nuk mundi t’u rezistonte akuzave që iu bënë. Ai, së bashku me Mustafa Gjinishin, u konformuan me vendimin e Partisë për dënimin e Marrëveshjes së Mukjes. Ymer Dishnica e kuptoi se PKSH po largohej nga platforma e bashkimit të të gjithë shqiptarëve. Anulimi dhe dënimi i Marrëveshjes së Mukjes ishte dëshmi e një lufte të brendshme që zhvillohej në gjirin e Këshillit të Përgjithshëm Nacionalçlirimtar, e cila zhvillohej midis asaj pjese të shëndoshë të udhëheqjes që inicioi dhe realizoi Marrëveshjen (përfshirë këtu dhe anëtarët e delegacionit të KPN) dhe pjesës tjetër ekstremiste dhe fanatike partiake të udhëheqjes së KPN. Në një farë mënyre, kjo ndarje ishte reflektimi i dy rrymave që ekzistonin në PKSH. Klani i Enver Hoxhës, i cili mbështetej nga Miladin Popoviçi, doli më i fuqishëm. Dënimi i Mukjes i dha goditje dhe dobësoi pozitat e nacionalistëve brenda Frontit Nacionalçlirimtar ku bënin pjesë edhe ata komunistë të quajtur “çlirimistë”, si Ymer Dishnica, Mustafa Gjinishi etj. Ideali për të luftuar kundër pushtuesit në gjirin e PKSH që nga ky çast ishte tronditur dhe çdo ditë që kalonte do ta bindte se ai ishte një iluzion. Udhëheqja e Partisë ishte shndërruar në një klikë terroriste, që po asgjësonte kundërshtarët si brenda, dhe jashtë saj, për të marrë e vetme pushtetin. Vendimi i marrë në Vithkuq më gusht 1943, mbetej në fuqi për t’u ekzekutuar. Në gusht të vitit 1944 u vra Mustafa Gjinishi. Ndërsa Ymer Dishnica u spostua nga detyrat partiake duke i lënë funksione administrative, derisa e larguan nga Tirana për në Berat, e së fundi për ta dënuar për agjitacion e propagandë. Qëndrimi bashkëpunues i Ymer Dishnicës me të gjitha forcat antifashiste shqiptare gjatë Luftës II Botërore, përbënte vlerën më të madhe të tij si atdhetar e antifashist, ndonëse për këtë qëndrim u akuzua për butësi mikroborgjeze dhe oportuniste nga klika antikombëtare e Enver Hoxhës, e cila e ndoqi gjatë gjithë jetës. Vepra e tij e ndërgjegjshme në shërbim të vendit si intelektual atdhetar, antifashist, te imponon homazh e respekt në l00-vjetorin e lindjes.
Prof. Muharrem Dezhgiu